Men is bezorgd over een aantal mogelijke gevolgen van de opwarming van de Aarde:

• stijging van het zeeniveau (over de vorige eeuw geschat op 1 à 2 mm per jaar, 3 mm per jaar sinds 1992). Op sommige eilanden, zoals Tuvalu, maakt men zich zorgen over een complete overstroming;


• afname van landbouwproductie door langere droogte en andere neveneffecten;


• toename van extreme weersomstandigheden en verandering van neerslagpatronen. In Nederland verwacht het KNMI een toename van de neerslag in de winter, wat gevolgen heeft voor de waterafvoer van infrastructuur en riolering;


• verspreiding van ziekten zoals malaria;


• uitsterven van dier- en plantensoorten, doordat soorten zich niet snel genoeg kunnen aanpassen;


• vernietiging van het koraalrif, als is dit technisch gezien een rechtstreeks gevolg van de toename van CO₂ en de daarmee samenhangende verzuring van het zeewater;


• verdwijnen van het ijs op de noordpool in de zomer, waarschijnlijk al voor 2050;


• verdwijnen van skigebieden.


• afname van de ozonlaag.

Er zijn ook mogelijke positieve effecten, zoals een verhoging van de productiviteit in de landbouw in bepaalde gebieden. Door terugtrekking van ijs komen natuurlijke grondstoffen bij de polen vrij voor ontginning. De Noordwest Passage in Canada komt in de toekomst vrij, waardoor schepen aan de noordkant om het Amerikaanse continent kunnen varen.

De opwarming van de Aarde (dikwijls wordt ook de Engelse term global warming gebruikt) is een term om een stijging te beschrijven van de gemiddelde temperatuur van de Aarde (waarmee de aardatmosfeer en de oceanen bedoeld worden). Sinds het einde van de negentiende eeuw is de gemiddelde temperatuur met 0,6 ± 0,2°C gestegen^[1]. Zo'n temperatuursstijging is op een geologische tijdschaal geenszins zeldzaam, maar wanneer deze doorzet kunnen de gevolgen voor mensen en ecosystemen ingrijpend zijn. Een aantal modellen zijn opgesteld om de verdere stijging van de temperatuur en de grootte van de invloed van de mens daarop te bepalen. De meeste theorieën wijten de stijging aan de toename van het broeikaseffect (dat op zijn beurt voornamelijk veroorzaakt wordt door de toename van koolstofdioxide CO₂) en aan een mogelijke toename van de zonneactiviteit.

Men voorspelt dat door de toename van CO₂ en in mindere mate door drijfgassen de temperaturen nog met 1,4°C tot 5,8°C zullen stijgen tussen 1990 en 2100.^[2]

In 2005 publiceerde het WWF een rapport waarin de gemiddelde temperatuur en de gemiddelde maximumtemperatuur in de zomer in de periode 1970-1974 in verschillende Europese hoofdsteden werd vergeleken met die van de periode 2000-2004. Volgens het rapport lag in dertien van de zestien onderzochte steden de gemiddelde zomertemperatuur in de periode 2000-2004 meer dan een graad celsius hoger.

.